အဲဒီမွာ... နာသံုးနာနဲ႔ျပည့္စံုတဲ့ ဆရာသမားေတြနဲ႔ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္..
အဲဒီမွာ... သူငယ္ခ်င္းဆုိတာ ဘာလဲ ဆုိတာ အဓိပၸါယ္ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ လူေတြနဲ႔ေတြ႔ခဲ့ရတယ္..
အဲဒီမွာ... အတတ္ပညာ၊ အသိပညာေတြ သင္ၾကားခဲ့ရတယ္...
အဲဒီမွာ... စာေမးပဲြေတြ၊ အမွတ္ေတြ၊ အဆင့္ေတြနဲ႔ အလုပ္႐ွဳပ္ခဲ့ဖူးတယ္...
အဲဒီမွာ... ႀကိမ္လံုးစာလည္း ျမည္းခဲ့ဖူးတယ္..
အဲဒီမွာ... ဂုဏ္ျပဳခံရတယ္ဆိုတဲ့ ဆုလည္းရခဲ့ဖူးတယ္..
အဲဒီမွာ... ဘ၀ ကို ဘယ္လိုဆက္ေလွ်ာက္ရမယ္ဆုိတာ လမ္းေၾကာင္းေရြးခဲ့ရတယ္..
အဲဒီမွာ... ေက်ာင္းတက္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ အတြက္ တကယ္ကို ၀မ္းသာေက်နပ္ခဲ့ရတယ္..
ခုေတာ့.. အဲ့ဒီေနရာေလးနဲ႔ေ၀းခဲ့တာ...(၁၀)ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္..
ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုစာ ကာလတစ္ခုၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ... ဘာေတြျဖစ္လာလဲ.
ဆရာသမားေတြ..
တစ္ခ်ိဳ႔လည္းရွိဆဲ၊ တစ္ခ်ိဳ႔လည္း မရွိေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႔ ရင္ထဲမွာေတာ့ ထာ၀ရရွိေနမယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္...
သူငယ္ခ်င္းေတြ..
အသီးသီး ဘ၀လမ္းကို လမ္းေၾကာင္းေပါင္းစံုနဲ႔ ေလွ်ာက္ၾကတယ္..
ေအာင္ျမင္တဲ့သူေတြေရာ.. ႀကိဳးစားေနဆဲသူေတြေရာ..ေနရာေဒသ ေပါင္းစံုကို ေျခဆန္႔ရင္း ေအာင္ျမင္မႈကို ရွာေနၾကဆဲ..
ဒါေပမယ့္... ဗိုလ္(၅) ဆိုတဲ့အသံေလးကို ၾကားလုိက္ရတယ္ ဆိုရင္ပဲ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ျပန္ျမင္ေယာင္မွာ မလြဲပါဘူး..
ကြ်န္ေတာ္.......
သူငယ္တန္းတုန္းက ဆရာမ ေဒၚဖီလုိ ကို အရမ္းေတြ႔ခ်င္တယ္.. ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ ေက်ာင္းသားဘ၀ ပထမဆံုးဆရာမ..
ေလးတန္းတုန္းက အခ်ိန္ပိုေခၚစာသင္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာမေဒၚခင္ေလးဦးရဲ့ ေစတနာေတြကို ယေန႔ထိတိုင္ ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္..
ေနာက္ ရွစ္တန္း၊ ဆယ္တန္း.. အလယ္တန္း၊ အထက္တန္း အတန္းတုိင္းမွာ သင္ၾကားျပသခဲ့တဲ့ ဆရာ၊ဆရာမ ေတြကို ဦးညြတ္လ်က္..
ေက်ာင္းသားဘ၀ သူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားႀကီးရွိခဲ့ပါတယ္.. ခုအျပင္မွာ တစ္ေယာက္တစ္ေလေတာင္ ျပန္မေတြ႔ရတာ စိတ္မေကာင္းပါဘူး..
အားလံုးကေနရာေဒသ အသီးသီးမွာ အလုပ္အကိုင္ အသီးသီးနဲ႔ ေပ်ာ္၀င္ေနၾကပါၿပီ။
ဒါေပမယ့္ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ေနပါေစ.. ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းကုိ ဘယ္လုိနည္းလမ္းနဲ႔ပဲ ေတြ႔ေတြ႔ စိတ္ေတြက
ငယ္ဘ၀ကို ျပန္ေရာက္သြားမိတယ္.. ေပ်ာ္ရႊင္စရာ.. ၾကည္ႏူးစရာေတြဆီကို ျပန္ေရာက္သြားတယ္..
ခုဒီ ဘေလာ့ဂ္ရပ္၀န္းမွာလည္း ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္ေတြ႔ရတယ္.. ေပ်ာ္တယ္. ၀မ္းသာတယ္. ေနရာစံုမွာ ရွိေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းကို တေစ့တေစာင္း သိခြင့္ရတယ္. အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပန္ဆက္သြယ္ခြင့္ရခဲ့တယ္.
ေက်ာင္းတုန္းက ရင္ခုန္သံေတြကို ျပန္ၾကားခြင့္ရတဲ့အတြက္ .... သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..
ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆုိရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး gathering ေလးတစ္ခုေလာက္လုပ္ခ်င္ပါတယ္..
ေက်ာင္းနဲ႔ပတ္သတ္လုိ႔ အမွတ္တရေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးဗ်ာ.. ေလာေလာဆယ္ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေလးကို တင္လုိက္တာပါ..
ေက်ာင္းနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့ ေက်ာင္းအေၾကာင္း.. သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္း အလြမ္းေျပၾကည့္ခ်င္ရင္...
http://bo5.netfirms.com/
http://bo5.blogspot.com/
http://groups.yahoo.com/group/BEHS5_Botataung/
http://www.friendster.com/group/tabmain.php?gid=35161 (97-98 batch) စတဲ့ေနရာေတြမွာ သြားေရာက္ၾကည့္႐ွဳႏုိင္ပါတယ္
..ေမ..
..အေမ..
..ေမေမ..
...ေမႀကီး…
...မာမား…
...အမား…
..မာမီ..
..အမိုး..
..အႏူး..
....ဘယ္လုိပဲေခၚေခၚ….
....အားလုံးရဲ႕ ရင္ထဲမွာ….
....အေမ ဆုိတာ….
....အစားထိုးမရႏိုင္တဲ့သူ….
....တန္ဖိုးျဖတ္လုိ႔မရႏိုင္တဲ့သူ….
....ေက်းဇူးႀကီးမားလွတဲ့သူ….
....အဆုံးမဲ့ ေမတၱာတရား ကိုပိုင္ဆိုင္တဲ့သူ….
....အေအးခ်မ္းဆံုး ရင္ခြင္ကို ပုိင္ဆိုင္တဲ့သူ….
....ခြင့္လႊတ္ နားလည္မႈ ေတြကို ပိုင္ဆိုင္တဲ့သူ….
....လူတိုင္း၊ လူတိုင္းရဲ႕ လက္ဦးဆရာျဖစ္တဲ့သူ….
....သားသမီးေတြကို ေအာင္ျမင္ ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တဲ့သူ….
....သားသမီးေတြကို ၿပံဳးေပ်ာ္ ေနတာကိုပဲ ျမင္ခ်င္တဲ့သူ….
....သားသမီးေတြရဲ႕အသံ ကုိၾကားရ႐ုံႏွင့္ ၀မ္းသာေနတဲ့သူ….
....သားသမီးေတြရဲ႕လုိအင္ ဆႏၵကို အားလံုးျဖည့္စြမ္းေပးခ်င္တဲ့သူ….
....အေ၀းေရာက္ သားသမီးေတြ အတြက္ကုိ အၿမဲစိတ္ပူ ေနတတ္တဲ့သူ….
....ေလာကဓံတရားရဲ႕ ႐ိုက္ႏွက္မႈကို ေရွ႕ကေန မားမားရပ္ ကာကြယ္ေပးတဲ့သူ….
....ကကာလ ေရၾကည္တည္ ကာစက စလို႕ ပူ၊စပ္၊ဖန္၊ခါး ေရွာင္ရွားၿပီး ခ်စ္ခဲ့တဲ့သူ….
သားရင္ထဲမွာ ေစတီတစ္ဆူျဖစ္တဲ့မာမားကို သားအၿမဲ ဦးတိုက္ရွစ္ခိုးလွ်က္ပါ…
ဒါကေတာ့ Happy Mother’s day ျဖစ္ေပၚလာပံုေလးပါ…
လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္တစ္ရာခန္႔က အန္းမာရီယာရီဖ္ဂ်ားဗစ္ အမည္ရွိ အမ်ဳိးသမီးၾကီးသည္ ကေလးေသေပ်ာက္ႏႈန္း က်ဆင္းေရး၊ ပတ္၀န္းက်င္ သန္႔ရွင္းေရးႏွင့္ အေထြေထြ က်န္းမာေရး အေျခအေန တိုးတက္ ေကာင္းမြန္ ေရးကိုေရွးရႈ၍ “မိခင္မ်ားေန႔လုပ္ငန္းအဖြဲ႔” ကိုဖြဲ႔စည္း တည္ေထာင္ ခဲ့သည္။ ၄င္း၏သမီးျဖစ္သူ အင္နာဂ်ားဗစ္ သည္ ၁၉၀၅ ခုႏွစ္တြင္ အစိုးရ အသိအမွတ္ျပဳေသာ “အေမမ်ားေန႔” ျဖစ္ေျမာက္ရန္ မနားမေန ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ ထိုေန႔တြင္ လူတို႔သည္ ဘုရားရွိခိုး ေက်ာင္းသြားျခင္း၊ မိခင္မ်ားသို႔ စာလႊာပါးျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ ၾကလိမ့္မည္ဟု ျမင္ေယာင္ခဲ့သည္။ အင္နာသည္ သူမ၏မိခင္အား ဂုဏ္ျပဳရန္ ႀကိဳးစားေနျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔ ၾကာေသာအခါ “အေမမ်ားေန႔” လႈပ္ရွားမႈ ေအာင္ျမင္ လာသည္။ ထင္ရွားေသာ ပုဂၢိိဳလ္မ်ားပါ ဆက္သြယ္ လာၾကသည္။ မိခင္ အန္းမာရီယာ၏ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းတြင္ “ကာေနးရွင္း” အျဖဴေရာင္ ငါးရာကို လက္ေဆာင္ ေပးသည္။ သူမ၏ မိခင္အႀကိဳက္ဆံုးပန္း ျဖစ္သည့္ အျပင္ ထိုပန္းသည္ ညိႈးရံုညိႈး၍ ေသမသြားေခ်။ ေနာက္ဆံုး၌ ၁၉၁၄ ခုႏွစ္တြင္ သမၼတ ၀ုဒရိုး၀ီလဆင္က မိသားစုတြင္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား၏ အခန္းက႑ ကိုဂုဏ္ျပဳ ေသာအားျဖင့္ ေန႔တစ္ေန႔ကို တရား၀င္ သတ္မွတ္ ေပးေလသည္။
ကြ်န္ေတာ္အၾကိဳက္သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို တင္လုိုက္ပါတယ္..
အေမ့႐ုပ္ရည္ ထဲက ညီပုေလးဆိုထားတဲ့သီခ်င္းေလးပါ...
သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ေလးက .. ပ်က္စီးအိပ္မက္ ျဖစ္ပါတယ္။..
